İlk olarak 2014’te yazmaya başladığım kitabım bundan tam 13 ay önce bitmişti. Sonraki süreçler ve eklemelerle birlikte nihayet raflarda…
İkinci kitabı yazarken ve üçüncünün tohumları zihnimde yeni yeni filizlenirken birinci görücüye çıktı. Okumaya devam et
Türk Dil Kurumu sözlüğüne göre kafaya takmak “sürekli olarak o şeyi düşünmek” anlamına geliyor. Bense şöyle tanımlıyorum: “Çözüme ulaşmamış bir konunun sürekli olarak zihni meşgul etmesi.”
Konunun çözüme ulaşmamış olması tam da bizim kafaya takmamıza sebep olan kısım. Çözümsüz gibi görünen bir konuyu sürekli zihinde döndürüp durmak ve bundan dolayı mutsuzluğa, umutsuzluğa kapılmak sık karşılaşılan bir durum.
Öyleyse neler yapılabilir? Okumaya devam et
“Pürdikkat: Odaklanma becerisini nasıl yitirdik? Nasıl geri kazanabiliriz?” Cal Newport’un okuduğum ikinci kitabı. Kendisi bilgisayar bilimi dersleri veren bir doçent. Analitik düşünce yapısını kitaplarında görmek mümkün. Öncelikle anlattığı konunun neden önemli olduğuna dair verilerle birlikte sizi bir güzel ikna ediyor. Sonra da yöntemleri sistematik şekilde aktarıyor. Ben kendisi tarafından ikna edilmekten gayet memnunum. Hem Dijital Minimalizm, hem de Pürdikkat kitaplarını okuduktan ve Okumaya devam et
Connected Commons tarafından 160 kişiyle yapılan görüşmeler sonucunda elde edilen veriye göre, kariyerinizdeki başarınızın en önemli belirleyicisi yaptığınız iş kadar, kurduğunuz iş ilişkileri.
Sıkıcı bir işi olan kişiler eğer çevrelerindeki kişilerle iyi ilişkiler geliştirebilirse Okumaya devam et
“Günlük hayatta karşılaştığımız her potansiyel can sıkıntısı anında, örneğin kuyruğa girip beş dakika beklediğinizde ya da arkadaşınız gelene kadar bir yerde tek başınıza oturmak zorunda olduğunuzda eliniz doğrudan telefonunuza gidiyorsa, beyniniz Nass’ın tabiri ile “zihinsel enkaza” dönmüş demektir; yani pürdikkat çalışmaya imkan vermeyecek şekilde yeniden yapılanmış haldedir.” diyor Cal Newport.
Daha önce küçük ya da büyük herhangi bir iş yerinde çalıştıysanız egonun işleri ne kadar zorlaştırdığına şahit olmuşsunuzdur. Hatta iş yerlerinin en büyük dram kaynağı egodur desek yeridir. Hepimizin egosu var, kimi egosunu daha iyi yönetiyor kiminin egosu ise duygusal bir yüke dönüşüyor.
Yakın zamanda ego konusuna farklı bir bakış açısı getiren bir kitap okudum.
Kitabın ismi “No Ego: How Leaders Can Cut The Cost of Workplace Drama, End Entitlement, and Drive Big Results” ve yazarı Cy Wakeman. Okumaya devam et
Toltekler, Meksika’da geçmiş dönemlerde yaşayan, gelecekten haber verdiğine inanılan sanat ve bilim adamlarından oluşan bir topluluk. Daha sora İnka ve Aztek gibi medeniyetlere dönüşüyor. Toltek de aslında “sanatçı” demek. Hayatı güzel yaşayanlar ve yaşatanlar…
Çok etkilendiğim bir kitap okudum yakın zamanda. İsmi Dört Anlaşma. Okumaya devam et
Geçtiğimiz senenin sonlarına doğru bir Youtube kanalı açmış ve buradan da benim için heyecanlı olan bu haberi paylaşmıştım. “Birada.” ismini verdiğimiz bu kanalda ilerleyen dönemde konuları daha da çeşitlendireceğiz elbette. Ben şimdilik kitap önerilerimi, kariyer tavsiyelerimi ve kişisel gelişim metotlarını paylaştığım videolar hazırlıyorum.
Ve hepimizin kendi en iyi versiyonuna ulaşmayı hedeflememiz gerektiğine olan inancımla videoların bir kısmını Kendi En İyi Versiyonuna Ulaşma Yolculuğu ismini verdiğim oynatma listesine ekliyorum. Sadece bu listede şimdiye dek 30 video birikmiş.
Ekim ayından bu yana her ay düzenli olarak Harvard Business Review’un HBRturkiye.com adresinde yazıyorum. Bu 4 ay içinde yazdığım iki yazı, o ayın en çok okunan yazısı oldu. %50 fena bir oran değil diyorlar. 🙂
HerGünÖğren ekibiyle şahane bir proje yaptık. Stres Yönetimi konusuna güncel bir bakış yakalamak isteyen kişi ve kurumların her sabah posta kutusuna düşecek 21 videoluk dopdolu bir video serisi hazırladık.
Geçtiğimiz haftalarda “Mükemmelliyetçiliğin zararları nelerdir?” başlıklı bir yazı yazmıştım. Bu hafta da kişi için ciddi anlamda zararları olabilecek bu tutumdan nasıl kurtulunabileceğine dair yöntemler paylaşacağım. Eğer geçen haftaki yazıyı henüz okumadıysanız, bu tutumun kişiyi intihara kadar sürükleyebilecek zararları olduğundan kısaca bahsetmiş olayım.
Afrika’da çalışan antropolog bir kabilenin çocuklarına oyun oynamayı önerir. Çocukları meydana toplar. İleride görünen ağacın altına koyduğu meyvelere ilk ulaşanın ödülü o meyveleri yemek olacaktır. Çocuklara “Haydi, şimdi başlayın! Birinci olan meyveleri alacak!” der.
O an bütün çocuklar el ele tutuşur, koşarlar ağacın altına beraber varırlar ve hep beraber meyveleri yemeye başlarlar.
Antropolog neden böyle yaptıklarını sorduğunda şu cevabı verirler; Okumaya devam et
selinyetimoglu.com 