Kurumsalda Yerinde Saymaktan Yorulanlar Burada mı?

Kurumsal hayatta 10 yılı, belki 15 yılı devirdiniz. İşinizi teknik olarak çok iyi biliyorsunuz; ekibiniz size güveniyor, işler size emanet ediliyor. Ama içten içe tanıdık bir his var: yerinde sayıyormuş gibi hissetmek.

Yıllardır aynı özveriyle çalışıyorsunuz, fakat “iyi çalışmak” tek başına artık hak ettiğiniz saygıyı, görünürlüğü ya da terfiyi getirmiyor. İşi çıkaran ama görünmez kalan kahraman siz oluyorsunuz. Bir yanda sınır çizememekten gelen o bitkinlik, diğer yanda kendinize yatırım yapmak için aldığınız ama hep yarım kalan kitaplar, hedefler…

Bu satırlar size tanıdık geldiyse, en başta şunu bilmenizi istiyorum: yalnız değilsiniz. Ve kurumsal hayatta maskeler takıp kendinizden ödün vermek zorunda da değilsiniz.

Şu an bu satırları yazarken yan odada uyuyan 1 yaşındaki oğlumu bebek monitöründen izliyorum. Aklımın bir köşesinde Berkin için yapılacaklar listeleri, diğer bir köşesinde ise profesyonel hayatımın ajandası… Taze bir anne olarak, daha önce anladığımı zannettiğim anneliği esas şimdi anladığımı fark ediyorum, utançla. Bir jonglör gibi elimizde birkaç topu aynı anda çevirmeye çalışıp duruyoruz. Üzerine bir de annelikle birlikte uzun bir kariyer molası vermişseniz, işler iyice karışıyor. Geri dönmek gittikçe zor görünmeye başlıyor. Eğer siz de “Acaba çok mu uzak kaldım?” ya da “CV’mdeki o boşluk kariyerimin sonu mu?” diye düşünüyorsanız, gelin önce bir derin nefes alalım.

Sektörel veriler ve koçluk seanslarım bana çok net bir şey söylüyor: Kadınlar durmuyor. Bir kariyer koçu olarak danışanlarımın %75’i kadınlardan oluşuyor. Bu sadece benim gözlemim değil; International Coaching Federation (ICF) 2023-2025 verilerine göre dünya genelinde koçluk alanların %58’inden fazlası kadınlar. Kadınlar, toplumsal rollerin omuzlarına yüklediği o devasa yüke rağmen kendilerini geliştirmek ve “ben de buradayım” demek için erkeklerden çok daha fazla yatırım yapıyor.

Ancak acı bir gerçek var: