Yıllar önce, Sait Faik Abasıyanık’ın bir sözünden bahsetmişti bir arkadaşım, üstad yazma sebebini açıklamak için söylemiş: “Yazmasaydım ölürdüm”.
Yaklaşık 5 aydır bu blogta genellikle İnsan Kaynakları, en temelde ise iş hayatı hakkındaki fikirlerimi, vakit ayırmanın değeceğini düşünüp okuyanlarla paylaşıyorum. Yazmasaydım ölür müydüm? O kadar dolu olduğumu sanmıyorum, ama Okumaya devam et
Forbes’ta okuduğum bu makale üzerine düşününce bir kez daha gördüm ki, gerçekten iş hayatı fazlaca dinamik bir ortam. Yapılan işlerden iş yapış biçimlerine, sektör öncüsü şirketlerden çalışanlardan beklenen yetkinliklere dek her şey hemen her yıl değişiyor, güncelleniyor.
Bugün iş görüşmelerinde adaylarda bulmak istediklerimizle 5 yıl önceki mülakatlarda aranan nitelikler aynı Okumaya devam et
Ekip çalışmasının, müşterinin, ortak çıkara yönelik yapılan çalışmaların, belki de kısaca iş hayatının hemen her kısmında fikir paylaşımında bulunmak, belirli konularda ilerleme sağlamak veya sorunlara çözüm bulmak amacıyla bir araya gelinen toplantılar yapılır.
Hatta bazen fazla sık Okumaya devam et
Bilindiği gibi dünyaca ünlü birçok giyim markasından teknoloji firmasına kadar pek çok üretici firma fabrikalarını Çin’de kuruyor. Ucuz işçiyle maliyeti düşük “Çin malı” üretim yaptırma amacıyla kurulan bu fabrikalar ünlü markaların mutfakları aslında. Tüketiciye maliyetinin binlerce katına satış yapan bu markalar, çalışanların çalışma koşulları konusunda çıkan haberleri kaçamak yanıtlarla geçiştirmeye çalıştıklarındaysa durum daha da kötüleşiyor.
Alman fotoğrafçı Michael Wolf Çin’deki Okumaya devam et
Bizimki gibi gelişmekte olan ülkelerde kadınları iş yaşamına dahil edebilmek için fazladan harcanan gözle görünür çaba son yıllarda iyice öne çıkmaya başladı. Bunda “sosyal sorumluluk kaygısı”nın da etkisi vardır tabii ancak Türkiye’de yaklaşık olarak Cumhuriyet’in kuruluşundan bu yana kadını hapsolduğu evden çıkarma, sürekli ezildiği kadın-erkek eşitsizliğinde sahip olduğu değeri artırabilme gibi Okumaya devam et
Son birkaç yıldır kurumlarda eski disipliner yönetim anlayışı yavaş yavaş silinmeye başladı. Bunda Y kuşağının iş hayatına girmesinin etkileri elbette yadsınamaz. Eskiden sıkça karşılaştığımız o “önce emret sonra kontrol et” liderlik anlayışı çöp oldu ve iş hayatında güncelleme gerektiren pek çok alışkanlık var.
Business News Daily‘nin yapmış olduğu ve 304 kişinin katıldığı araştırmanın sonuçlarına göre, kurumunda rahatça siyaset konuşabilenler şirketlerine daha bağlı oluyorlar. Yani çalışan bağlılığının (örgütsel bağlılık) yepyeni bir kriteri daha bulundu!
Türkiye’deyken müzik dinlemek için kullandığımız birçok platform, telif hakları sebebiyle yurtdışında dinlenemiyor. Müziksizliğin acısı içinde kıvranırken bir arkadaşım beni Spotify ile tanıştırdı. Birçoğumuzun aşina olduğu Lastfm gibi bir arşiv ve yayınlama sistemine sahip diyebilirim kısaca. Bir pazartesi sabahı ofiste Spotify’ın benim için seçmiş olduğu şarkıları dinleyerek çalışırken Smiths’in “Heaven Knows I’m Miserable Now” isimli parçası çalmaya başladı ve “İşte, iş yaşamının tanımı!” dedim kendi kendime.
Blessingwhite tarafından 11 bin katılımcı ile yapılan Küresel Çalışan Bağlılığı 2011 araştırmasına göre, tüm dünyadaki çalışanların 3’te 1’inden bile daha az bir kısmı gerçekten kurumlarına bağlı.
%17’lik çalışan kesim kendisini açıkça “bağlı değil” şeklinde konumlandırıyor.
Hindistan %37’lik bir oranla en fazla bağlı çalışana sahip ülke olurken Okumaya devam et
PERYÖN Kongresi’nde şu anda Kadir Has Üniversitesi’nde “Yeni Medya” dersleri vermekte olan İsmail Hakkı Polat‘ın bahsettiği bir araştırmaya göre içinde bulunduğumuz dönemde, bebek sahibi olacak kişilerin %23’ü doğumdan önce ultrason fotoğrafını sosyal medya hesaplarında paylaşıyor. Aşkını facebook aracılığıyla bulanların oranı %29’ken, ilişkisini SMS ile bitirenlerin oranıysa %33’müş. Teknolojiyi ve sosyal medyayı bireysel olarak günlük hayatımızın böylesine önemli kısımlarında kullanıyorken neden kurumlar da kurumsal markalarına değer katmak için kullanmasınlar?
“Bizim yaptığımız işin okulu yok mecburen alaylıyız” diyenlerin sayısı gittikçe azalıyor zira eskiden akademik dünyada ismi olmayan pek çok iş alanı artık üniversite programları arasında kendine yer buluyor. İnsan Kaynakları da bunlardan biri. Bundan 10 yıl öncesine kadar ismi “İnsan Kaynakları” olan bir bölüm bulunmadığından en İK’vari bölüm olarak Çalışma Ekonomisi görülüyor, Psikoloji, Sosyoloji gibi bölümlere de “eh işte, bundan da İK’cı olur” gözüyle bakılıyordu. Oysa artık gerçekten İnsan Kaynakları alanında kariyer yapmayı planlayan bir kişi lisans programları arasında kendine uygun olan bölümü seçebiliyor.
Bu gelişme elbette sadece İK alanına özgü değil. Üstelik bununla ilgili faydalı bir moda da yayılmaya başlamış durumda. Mezuniyet ardından iş garantisi ve kariyer vaat eden şirketler üniversitelerde kendi alanlarına uygun program açmak için destek veriyor. Sadece şirketler değil, ticaret odaları ve mesleki dernekler de bu gelişmelere öncülük ediyor ve ihtiyaç duyulan üniversite programlarını açıyor.
Yenibiriş kariyer portalı tarafından yapılan ve 2539 kişinin katıldığı “yan haklar” araştırmasının sonuçlarına göre çalışanlar şirketlerinin servis, öğle yemeği, özel sağlık sigortası dışında vermesini istedikleri yan hakları şu şekilde sıralamışlar:
