10 gün önce LinkedIn’de bir paylaşım yaptım. Kurumsal hayattan istifa edişimin 10’uncu yıldönümünde geçmiş 10 yılın kritiğini dürüstçe yaptığım bir paylaşımdı. Çok güzel dönüşler, ve cesaret edemediğini söyleyen mesajlar aldım.
Kurumsal hayatta çalışmaya devam eden çok sayıda beyaz yakalının bırakma hayali kurduğunun farkında mısınız? Belki size, sadece kendiniz öyle hayal ediyorsunuz gibi geliyordur. Ancak emin olun ki, birlikte çalıştığım danışanlarımın ve sohbet etme fırsatı bulduğum kişilerin önemli bir kısmının hayali bu. Kiminin uzun vadede, kiminin kısa vadede niyeti kurumsal yaşamı bırakabilmek. Ancak, kurumsal hayattan çıkma fikri çoğu zaman bir anda hayata geçirilmez, geçirilmemelidir. Genellikle uzun analizlerin, ertelenen ama kurulmaya devam edilen hayallerin ve “bir gün mutlaka” diye başlayan cümlelerin birikimiyle gelir.
Çünkü iş istifa dilekçesine gelince, işin romantik tarafı hızla yerini çok daha somut bir soruya bırakır:
“Peki ya para?”
Bu yazıyı, kurumsal hayatı bırakmayı düşünen ama finansal belirsizlik yüzünden adım atamayan okuyucular için yazıyorum. Hayallerden kopmadan, ama ayakları da yere sağlam basarak ilerlemek mümkün. Benim de bundan tam 10 yıl önce kurumsal hayattan son kez istifa ederken yaptığım doğruların ve hataların ışığında 5 ana başlık altında topluyorum.
Okumaya devam et
Başlıkta yer olsaydı 3 kez daha yazabilirdim bu sözcüğü: Girişimcilik. 2012’den bu yana girişimcilerin keyifli ekosistemini takip ediyor, seminerlerine konferanslarına gidiyor, kitaplarını okuyordum. Kendi girişimim olacağını düşünmeden, hayal bile etmeden. Bi’ baktım bu girişimcilik sevgisi benim de ruhumu ele geçirmiş. 🙂 Girişimciliğin en sevdiğim yanlarından biri de, kurumsal hayatta herkes diğerinin açığını bulmaya, hatta ayağını kaydırmaya çalışırken, girişimcilerin birbirinin elinden tutmaya, destek olmaya birlikte yükselmeye değer vermesi.
selinyetimoglu.com 